فیلم راننده (The Driver) محصول 1978
- کارگردان: والتر هیل
- بازیگران: رایان اونیل، بروس درن، ایزابل آجانی
- محصول: ۱۹۷۸
- امتیاز متاکریتیک: ۵۶ از ۱۰۰
- امتیاز IMDb به فیلم: ۷.۲ از ۱۰
راننده (The Driver) فیلمی هیجانانگیز و نئو-نوآر محصول ۱۹۷۸ به کارگردانی والتر هیل و در سبک خودرویی است که با بازی رایان اونیل، بروس درن و ایزابل آجانی ساخته شده است. این فیلم با سبکی مینیمال و داستانی ساده اما تاثیرگذار، به یکی از آثار کلاسیک سینمای تعقیب و گریز و جنایی تبدیل شد. راننده به خاطر فضاسازی سرد و تنشزا، شخصیتهای مرموز و صحنههای تعقیب و گریز نفسگیر بهشدت مورد تحسین قرار گرفت و الگویی برای بسیاری از فیلمهای جادهای و جنایی بعد از خود شد.
خلاصه داستان فیلم راننده
فیلم داستان مردی بینام و نشان، ملقب به راننده (با بازی رایان اونیل) را روایت میکند که به عنوان راننده حرفهای فرار برای خلافکاران فعالیت میکند. او فردی سرد، بیاحساس و کاملاً متمرکز است که مهارت زیادی در رانندگی دارد و همواره در فرار از دست پلیس موفق بوده است. در مقابل او، کارآگاهی سرسخت و مصمم (با بازی بروس درن) قرار دارد که به هر قیمتی میخواهد راننده را به دام بیندازد و در این راه حاضر است از روشهای غیراخلاقی و خشن استفاده کند.
در این میان، زن مرموزی (با بازی ایزابل آجانی) نیز وارد ماجرا میشود که نقشی مبهم و دوپهلو دارد و بهنوعی درگیر بازی میان راننده و کارآگاه میشود. داستان با تمرکز بر این تعقیب و گریزها و نبرد روانی میان راننده و کارآگاه پیش میرود و در نهایت به تقابل نهایی آنها ختم میشود.
شخصیتپردازی و بازی بازیگران
فیلم بیشتر از آنکه بر دیالوگها متکی باشد، بر رفتار و حالات شخصیتها تمرکز دارد. شخصیت راننده با بازی رایان اونیل، مردی است که با کمترین کلام، حس خونسردی و حرفهای بودن را به نمایش میگذارد. او به عنوان یک قهرمان ضدقهرمان، از جامعه فاصله گرفته و تنها به کاری که در آن مهارت دارد، یعنی رانندگی، مشغول است. رایان اونیل با بازی درونی و بیکلام خود، توانسته شخصیتی مرموز و عمیق خلق کند که برای مخاطب هم جذاب و هم گیجکننده است.
بروس درن نیز در نقش کارآگاهی سرسخت و لجباز، به خوبی تضاد میان دو شخصیت اصلی را به تصویر میکشد. کارآگاه، برخلاف راننده، پرحرف، خشن و مملو از نفرت است و تمام تلاشش را برای دستگیری راننده به کار میگیرد. این تضاد شخصیتی میان راننده و کارآگاه، تنش و کشمکش میان آنها را عمیقتر و داستان را هیجانانگیزتر میکند.
فضاسازی و سبک بصری راننده
این فیلم با سبک بصری تاریک و سرد، فضایی نئو-نوآر و مرموز را خلق کرده است. والتر هیل، کارگردان فیلم، از نورپردازیهای سایهدار و زاویههای دوربین حسابشده برای ایجاد حس بیگانگی و تنهایی شخصیتها استفاده کرده است. صحنههای تعقیب و گریز در خیابانهای خالی و تاریک شهر، به نوعی حس خطر و تنش را در سراسر فیلم ایجاد میکند و باعث میشود مخاطب همواره در حالت انتظار و دلهره باقی بماند.
صحنههای تعقیب و گریز
یکی از جذابترین بخشهای راننده، صحنههای تعقیب و گریز بینظیر و واقعگرایانه آن است که به شکلی بیکلام، مهارت راننده و همچنین تعقیب سرسختانه کارآگاه را به نمایش میگذارد. این صحنهها بدون جلوههای ویژه پیچیده و تنها با استفاده از مهارت فیلمبرداری و کارگردانی خلق شدهاند و تجربهای اصیل و پرهیجان را برای مخاطب فراهم میکنند.
تأثیر و میراث فیلم
راننده به دلیل سبک مینیمالیستی و جذابیت بصریاش، تأثیر قابل توجهی بر سینمای نئو-نوآر و فیلمهای اکشن داشته است. فیلمهایی همچون رانندگی (Drive) اثر نیکلاس ویندینگ رفن و بسیاری از آثار جادهای دهههای بعد از این فیلم الهام گرفتهاند. این فیلم همچنان به عنوان یکی از نمادهای سینمای تعقیب و گریز و نئو-نوآر شناخته میشود و برای علاقهمندان به ژانر جنایی و نئو-نوآر اثری تماشایی و ماندگار است.
برای اطلاعات بیشتر در مورد فیلم راننده می توانید به ویکیپدیا مراجعه کنید.